Gorges, stof happen en waterballet

16 juni:

Vanuit Broome rijden we naar Derby (circa 200 km) en daar tanken we de auto vol en halen we nieuwe wijn. De winkel gaat pas over 10 minuten open, dus we gaan eerst nog wat laatste boodschappen halen bij de supermarkt. Het is vooroordeelbevestigend dat er een aantal Aboriginal mensen staat te wachten tot de drankwinkel opengaat. Ditzelfde geldt trouwens voor een stel mensen van boven de 65, die vol ongeduld staan te wachten tot ze hun voorraad drank weer kunnen aanvullen… zij verlaten dan ook als eerst weer de winkel.
Bij de drankwinkel blijken ze geen bag-in-box te verkopen omdat het zwerfafval hierdoor toenam. Vervelend dat mensen het nodig vinden om hun drank op de parkeerplaats op te drinken en het afval te laten liggen. En karton levert blijkbaar meer overlast op dan glazen flessen….
De Gibb River Road begint een paar kilometer buiten Derby en begint als geasfalteerde weg. Zo ziet het er niet uit als een spannende route…. We zijn onderweg naar Windjana Gorge, een ravijn dat zo’n 30 km van de weg afligt. Het stuk tot de afslag is bijna geheel geasfalteerd, een beetje saai dus. 
 
Aan het begin van de middag komen we bij de camping van Windjana Gorge aan. Eigenlijk zijn het twee campings: een rustige camping en een camping voor mensen die hun generator nodig hebben. Wij kiezen natuurlijk voor de rustige camping. Het staat hier aardig vol, maar we vinden een goed plekje voor onze auto en hebben uitzicht op de rotswanden van het ravijn.
17 juni:
De volgende dag gaan we wandelen, het ravijn in. In het e-boek dat we gekocht hebben staat dat Windjana Gorge een van de beste plekken in Australië is om zoetwaterkrokodillen te zien en dat blijkt te kloppen. We zijn nog geen 10 minuten onderweg en we hebben de eerste twee al aan de overkant van het riviertje zien liggen, met een grote rode kangaroe vlakbij. En we zien nog veel meer krokodillen op onze wandelroute. Uiteindelijk zien we een stuk of 30….
We zijn trouwens blij dat ze aan de overkant van de rivier liggen. Men zegt wel dat zoetwaterkrokodillen niet gevaarlijk zijn voor mensen, maar het blijven toch krokodillen….
De wandeling door het ravijn is verder een relaxte wandeling.

18 juni:
De derde dag op de Gibb River Road vertrekken we richting Mornington Wilderness Sanctuary. We rijden eerst 30 kilometer terug tot de Gibb River Road en dan weer naar het oosten. De weg naar Bell Gorge zou niet open zijn, maar als we er langskomen blijkt dat niet te kloppen. We gaan dus kijken hoe het bij Bell Gorge is, volgens ons e-boek een van de mooiste ravijnen in de Kimberley. De weg ernaartoe is iets slechter dan de Gibb River Road, wat tot nu toe een van de beste dirt roads is waar we tot nu toe op hebben gereden. Maar hier komen dan de creek crossings. En de eerste is gelijk het ergst. Terwijl we er doorheen rijden merken we dat dit watertje dieper is dan we dachten en we schatten het in op zo’n 40 cm. De volgende twee wateroversteken zijn aanmerkelijk minder diep. Helaas rijden we vlak daarna iets te hard door een modderplas en de rode modderspatten komen tot bovenaan de auto. Gelukkig hebben we geen witte auto…
Bell Gorge is ontzettend mooi. De wandeling gaat langs een smal riviertje met veel groene bomen en komt dan uit bij een rotsplateau met een vijfvoudige waterval die naar een paar meertjes gaat. Een hele mooie plek om even te zitten. Je kunt nog de rivier oversteken en naar de meertjes beneden gaan, maar het is best snelstromend water en dat zie ik niet echt zitten. En we hebben ook geen zwemspullen bij ons. We vermaken ons ook met het bewonderen van de waterval.
Weer terug op de Gibb River Road komen we bij Imintji Roadhouse waar we de auto weer volgooien. Een kilometer of 20 verder komen we bij de afslag naar Mornington Wilderness Sanctuary. Voordat je deze weg op rijdt moet je melden via de radio, om te kijken of er plaats is. Dat is er en we mogen de ruim 90 kilometer zijweg op. Deze weg is erg mooi, met o.a veel boabs. Dit is familie van de baobab-bomen in Afrika en groeien blijkbaar alleen in dit deel van Australië. Na twee uur en een stuk of tien creek crossings komen we bij de camping aan. We melden ons bij de bar en mogen daarna een plaatsje in het bos uitzoeken. 
 
Christof bekijkt de auto onder de motorkap en ontdekt dat we geluk hebben gehad met de ‘hoge’ wateroversteek of bij de opspattende modderpoel. Er is een heel klein beetje water bij het luchtfilter gekomen en daardoor had de motor er mee op kunnen houden. Niet zo’n fijn idee! Verder is de auto gigantisch stoffig en moeten we onder andere ons dekbed even uitschudden. Dat rode stof komt overal!!!
We hebben wel een drankje verdiend! Op naar de bar dus, waar we ons vermaken met een drankje en het lekkerste kaasplankje tot nu toe in Australië. De rest van de avond zitten we in de auto, omdat het buiten koud is. Volgens het meisje bij de bar was het afgelopen nacht een graad of drie….

19 juni:
De volgende ochtend gaan we na ons ontbijt naar de receptie om zwemvesten en peddels te halen. We gaan vandaag een dagje kanoën in Dimond Gorge. De weg naar de gorge is 24 kilometer lang en we doen er ongeveer 2 uur over. De weg gaat door mooi landschap met veel gras en allerlei bomen. Bij de parkeerplaats blijkt het een stukje klimmen over zwarte rotsen te zijn voordat we bij het water uitkomen. We pakken een kano, zetten onze spullen er in en gaan het water op. We oefenen eerst even een rondje linksom en een rondje rechtsom. En dan gaan we de kloof in. We zijn gewaarschuwd dat hier zoetwaterkrokodillen leven, maar we zien er geen. Wel zien we ergens halverwege de kloof iets springen op de rotswand. We leggen de kano stil en blijven kijken. Na een paar minuten zien we een kleine rock wallabie springen. Gaaf! Helaas zien we er niet meer. 
 
De rivier is rustig. We moeten op een gegeven moment wat slalommen tussen rotsen, maar dat gaat goed. De tocht houdt op bij een stroomversnelling. We leggen de kano op het strandje en klimmen over de rotsen naar een mooi lunchplekje, aan de stroomversnelling. Er zijn nog 4 mensen op de wal. De andere 4 kanoes zijn alweer op de terugweg. De terugreis is wat zwaarder, want we moeten tegen de stroom in. Na een uurtje peddelen zijn we weer bij het beginpunt. We laten onze kleren wat opdrogen en kijken ondertussen naar mensen die met de kano over een stroomversnelling gaan. Dat is waarschijnlijk niet de bedoeling en ze gaan lopend over de rotsen naar de andere kant van de stroomversnelling en komen er dan, net als in een wildwaterbaan, overheen. Twee jongens proberen het met de kano andersom, maar zij slaan om….
’s Avonds gaan we uit eten bij het restaurant. We beginnen met een drankje bij het gezamenlijke kampvuur en raken in gesprek met onze buren op deze camping. Daarna mogen we aan tafel. Er is geen keuze in het tweegangenmenu en dit bestaat uit barramundi (een witvis) en een sinaasappelcakeje met lemon curd en cream. Ik had gelukkig een vegetarisch hoofdgerecht geregeld en dit bestond uit gebakken plakken aubergine met daartussen geitenkaas, courgette en tomaat. Het eten was heerlijk!
20 juni:
We verlaten Mornington weer en gaan terug naar de Gibb River Road. We gaan naar Mount Barnett Roadhouse, waar we de auto van diesel kunnen voorzien. Verder moet je hier de toegang betalen voor Manning Gorge plus camping. We zien hier een jongen die met twee kamelen op stap is door Western Australia. Hij schat dat zijn tocht 11.500 kilometer gaat duren. De kinderen van de plaatselijke school komen met de juf de kamelen van dichtbij bekijken.
De weg bracht ons vandaag over 20 creek crossings. We rijden naar de camping, parkeren de auto en gaan lunchen. Na de lunch trekken we onze zwemspullen aan, zorgen dat we onze spullen waterdicht kunnen vervoeren en vertrekken naar Manning Gorge. Om de wandeling te beginnen moet je eerst de rivier oversteken. Dit kun je doen door te zwemmen, maar het kan ook lopend. Dat laatste doen wij, maar het kost veel tijd. We moeten de rivier over door op gladde stenen te lopen en op een aantal plekken door het water te waden. Hierbij komt het water tot halverwege onze onderbenen. Eenmaal aan de overkant besluiten we dat we op de terugweg gaan zwemmen…
De wandeling is volgens de beschrijving 2 kilometer, maar wij denken dat hij toch wel het dubbele hiervan is. Na een uur onder de brandende zon omhoog en omlaag gewandeld te zijn komen we bij de gorge. Het laatste stuk is echt klimmen over de rotsen, maar dan wordt je beloond met een hele mooie waterval. Het water is hier ijskoud, maar Christof heeft er in gezwommen. Ik vond het voldoende om mijn voeten in het water te hangen. Na een half uurtje gaan we weer op weg naar de camping. Het is inmiddels tegen vieren en om kwart over 5 gaat de zon onder en wordt het snel donker. Dan willen we niet aan het wandelen zijn…
De terugweg gaat makkelijker en redelijk snel. Wij halen nog een oude man met stok en zijn zoon in. Zij vertellen dat zij op de heenweg met het bootje gingen. Als wij bij de rivier aankomen liggen alle spullen (zoals piepschuim dozen om je spullen droog de rivier over te krijgen) en het bootje aan de andere kant. Christof besluit naar de overkant te zwemmen en het bootje op te halen. De oude man en zijn zoon zitten niet zo ver achter ons en dan wachten we op hen en kunnen we met ons vieren in het bootje naar de overkant. Zo gezegd, zo gedaan.

21 juni:
Op weg naar onze volgende overnachting! Vandaag gaan we naar Ellenbrae Station. De weg is redelijk, maar er liggen veel stenen. En het blijft stoffen! De ramen beginnen te piepen, de achterdeur gaat wat moeilijker open en overal in de auto komt een dun laagje zand te liggen.
Vandaag zijn we over zo’n 30 creek crossings gegaan, waarvan er eentje (Hann River) een stuk dieper was dan we hadden verwacht. Voor deze rivier wordt nergens gewaarschuwd, maar hij was zo te zien toch zeker 45 centimeter diep. Het water kwam zo’n 5 cm op de onderkant van de deuren. Gelukkig is het een korte oversteek. 
 
Ellenbrae Station maakt langs de Gibb River reclame voor hun fresh scones met jam en cream. Wij komen met lunchtijd daar aan en gaan de scones maar eens proeven. Maar eerst allebei een tosti. Heerlijk!
De camping heeft de heerlijkste douche op de Gibb River Road. Het is een zelfgemaakte staalconstructie waarbij een houtvuur het water verwarmd. Voordat je gaat douchen kijk je of er hout op het vuur ligt. Zo niet dan leg je er wat op en wacht je 15 minuten totdat het water warm is. En dan heb je een heerlijk warme douche. Aan het einde van de middag komen er twee stellen Australiërs nogal dicht bij ons staan. Ze komen ons eerst vragen of we daar bezwaar tegen hebben en of we nog een tent moeten opzetten. Het maakt ons niet uit. Later nodigen ze ons uit om na het eten thee en koffie bij ze te komen drinken. En even later komen onze andere buren ons uitnodigen om bij hun kampvuur te komen zitten. ’s Middags kwam deze buurman al waarschuwen dat hij de generator ging aanzetten. Wat een vriendelijke mensen op deze camping!
We besluiten om eerst bij het kampvuur aan te schuiven en later naar onze andere buren te gaan. Bij het kampvuur is het gezellig. Ray en Morra komen uit Wollongong (New South Wales) en zijn met pensioen. Ze maken nu een rondje door Australië en zijn voor kerst weer thuis. Ze staan hier met de grootste caravan die we op de Gibb River hebben gezien. Hun combinatie van auto en caravan is 17 meter. Hun auto is een Ford monster pick up truck met een 7,3 liter diesel. Dat is 3x zoveel als onze auto. Ook qua grootte kan onze auto makkelijk in die van hun. Het is een indrukwekkende combinatie! De caravan heeft een 400 liter watertank in zich. Ray heeft verder een kettingzaag bij zich. Geen idee waar je die nou voor nodig zou hebben. Hij vertelt dat hij hiermee bij El Questro wat hout heeft gezaagd….
Het is zo gezellig bij het vuur dat we de tijd vergeten en het al te laat wordt voor koffie en thee bij de andere buren. Het is alweer half 9 en iedereen op de camping maakt zich op om naar bed te gaan. De volgende ochtend bieden we onze excuses aan bij ze en ze begrijpen dat een kampvuur ook wel erg aanlokkelijk is 😉

roofvogel op de camping

en de Australiers zeggen dat ze ongevaarlijk zijn…

gevaarlijk? Twee krokodillen en een kangaroe

Zoetwaterkrokodillen

Lief he?

Op een afstandje…

Grader: hiermee wordt de weg bijgewerkt

Twee grote vogels

Bell Gorge

Gibb River Road

Storen we?

Hek onderweg naar Mornington

kanoën in Dimond Gorge

Dimond Gorge

Dimond Gorge

Een hele grote boab

Manning Gorge

op weg naar de boot

Uitzicht

Een van de vele roofvogels

Een gedachte over “Gorges, stof happen en waterballet

  1. Jullie zien zo veel op korte termijn en maken best veel mee, is dat allemaal wel normaal te verwerken, al die indrukken? Als ik een week op vakantie ben geweest moet ik eerst zelf alles op een rijtje zetten voordat ik er over kan vertellen.

Geef een reactie